Mens, erger je niet

‘Zullen we gezellig, samen een spelletje doen?’ In veel gezinnen is dat het begin van een paar gezellige uurtjes. Bij mij begint bij de gedachte alleen al een adertje op te zwellen en heftig te kloppen bij mijn slapen. Het grootste spelelement zit in het feit wie het langst zijn geduld kan bewaren, mijn vrouw of ik. Dat is in ieder geval niét de tweeling Jelte & Jurre of Jippe. Een potje Levensweg wordt al gauw Lijdensweg. Weerwolven leidt tot Weerwoorden. Een spelletje Zeeslag wordt steevast een Veldslag. Uno wordt al snel Ono. Stratego vaak Strijdego en Bunnyhop een regelrechte Bunnyflop. Ticket to ride durven we niet eens aan gezien het risico op een Ticket to fight. Maar ook met spelletjes buitenshuis verandert de tweeling in een stel midgetwolven of bowlinghooligans.

Vaak begint het al voordat het spel begonnen is. Nooit willen onze jongens hetzelfde spel spelen en als er eenmaal dan toch een spel gekozen is, begint er een strijd over wie mag beginnen. De oudste van de tweeling (Ja, Jelte is maar 12 minuutjes ouder… maar die zijn plotseling héél belangrijk) of de speler die het hoogst gooit (‘Nee het was met 1 dobbelsteen’, ‘ Niet met twee’). En welke kant gaan we dan op (‘Hij mag altijd als tweede en ik nooit!’)?

Kortom, de sfeer zit er al lekker in. Tel daarbij op de strijd of een worp wel of niet telt als de dobbelsteen van tafel is, sabotage van de ander door kaarten / spelgeld te winnen van een ander / hem van het bord af te gooien en het soms ‘per ongeluk’ net teveel of weinig stappen vooruit zetten door fout te tellen en alle ingrediënten voor een Prijzenslag zijn aanwezig.

De olympische gedachte ‘meedoen is belangrijker dan winnen’ heeft geen enkele van mijn kinderen ooit goed begrepen. Het leven draait om winnen, eerste worden en vooral niet verliezen. Kortom: ‘Winnen is belangrijker dan meedoen, vooral als je verliest’. Wie het positief bekijkt zal vast stellen dat de kinderen echte winnaars zijn die doorzetten totdat het resultaat bereikt is en niet met minder tevreden zijn!

Natuurlijk klopt dat wel, maar ik heb de grond regelmatig onder mijn voeten voelen openen als Jippe huilend op de grond met de handen voor de ogen alsof de Champions leaguefinale in de 120e minuut verloren werd door zijn eigen doelpunt. In werkelijkheid was het toch echt een gelijkspelletje op zaterdagochtend in de derde klasse…

Jelte staat wel eens tegen het bankje in het bowlingcentrum te trappen uit woede vanwege het feit dat hij nog steeds geen strike heeft gegooid. En Jurre heeft mijn oude badmintonracket uit 1990 vakkundig doormidden gemept en bijna een mede-campingganger gevloerd met een bovenhandse strekworp van een jeu de boules-bal rakelings langs een neus uit frustratie dat de eerste bal mislukt was…

Ach, zoals mijn vrouw treffend verwoordde toen ik de dobbelsteen achter de verwarming probeerde te peuteren met een stokje dat net niet onder de vensterbank paste: ‘Mens, erger je niet!’

Wordt vervolgd?

Jeroen

Chronisch vermoeide tweelingvader van Jelte en Jurre (9) en vader van Jippe (11)