Olympische topprestaties, meedoen is belangrijker dan slapen?

January 28, 2018

Een prachttijd van 12:34:25! Nee, ik heb het niet over de winnende tijd op de 10 km schaatsen van Sven Kramer tijdens de Olympische Winterspelen over drie weekjes… Het is ons persoonlijk record zo weinig mogelijk te laat komen met peuter én babytweeling. Een gouden tijd, gezien onze gemiddelde vertraging van zo’n half uur. 

 

Een half uur waar ik me voor mijn tijd als tweelingvader eigenlijk helemaal niets bij kon voorstellen.  Meestal begint elk vertrek met een totaal ontspannen aankondiging van vertrek, gevolgd door: Peuter vangen (‘Ik wil mijn schoenen niet aan’, ‘Ik wil nog even spelen’, ‘Ik wil niet mee’. ‘Jawel ik wil wel mee maar de garage, treinen, de auto en treinbrug moeten ook mee’, ‘Nee, die andere schoenen, ik ga nog heel even spelen’. (Huilgeluiden met flinke uithalen). ‘Ik ben gevallen’, troosten, ‘Nee de andere auto moet mee’, met zaklampfunctie telefoon onder banken of kasten schijnen op zoek naar die auto,  garage, slaapkamers, alle bankkussens doorzoeken, schoenen aantrekken, jas en sjaal omdoen (waar is die muts?), baby verschonen, nog eens naar de auto zoeken, eigen schoenen aantrekken, vloek onderdrukken vanwege duploverzameling in rechterschoen, hartverscheurend huilende peuter in auto plaatsen (‘Ik wil de auhautooooo’), gordel voor de zevende keer in twee dagen verzetten (hoe kan dat eigenlijk?), opnieuw huilende peuter omdat het betreffende verloren autootje toch in de auto lag en nu in zijn rug drukt, baby jasje aantrekken, vloeken, poging 2 om jasje aan te trekken, vrouw vragen om jasje aan te trekken, jasje, broek en romper losmaken vanwege poepgeur, jasje, broek, romper, weer aantrekken vals alarm, baby 1 in maxi cosi zetten, huilende baby, troosten, maxi cosi 1 in auto zetten waarin peuter huilt (autootje gevallen) waardoor baby 1 huilt, naar binnen rennen, waar vrouw romper baby 2 uittrekt (vals alarm bleek geen vals alarm maar andere baby), romper in emmertje sop stoppen, nieuwe romper halen, romper, broek, truitje en jas aantrekken (romper 2x want aankleedkussen had poepsporen), maxi cosi in auto plaatsen waar nu 3 kinderen huilen, zelf jas halen, auto starten, auto weer uitzetten omdat kinderwagen nog niet in auto zat, vrouw roepen die melksporen op schouder had en snel moest omkleden, kinderwagen inklappen, hard tegen eigen schenen aanbotsen met wagen (tweemaal), laklaag auto beschadigen (driemaal) met inladen lompe, onhandige tweelingwagen, weer instappen, weer uitstappen vanwege vergeten luiertas, verontwaardigde langslopende mensen beluisteren die hoofdschuddend drie krijsende kinderen in auto zonder ouders zien, afvragen waarom onderkant luiertas nat is, nieuwe droge luiers doeken reservekleding pakken, kapot fruitpotje uit luiertas halen, nieuwe luiertas pakken, luiertas in auto zetten, auto starten, snel naar binnen rennen om uitgekookte flesjes uit magnetron te halen, auto van oprit halen, auto oprit oprijden en vrouw laten instappen en de laatste huiler troosten (vrouw, die vanuit zwangerschapshormonen en  kraamtranen nu in de tweelingtropenjaartranen verkeert). Maar ach, wat is een half uurtje op een mensenleven of in het beste geval 12:34:25?  

 

 

 

In een sportwedstrijd veel, maar op een eerste jaar natuurlijk heel weinig. Op 31 januari 2017 had ik nog weinig notie van hoe mijn leven er als tweelingvader nu, 3 blogs en precies een jaar later, zou uitzien. De  openingsceremonie was indrukwekkend, emotioneel (ik maakte me ook deze bevallingen weer schuldig aan harder huilen dan menig sporter tijdens het volkslied door alle indrukken en dat overweldigende gevoel van respect voor mijn eigen vrouw/heldin). De Olympische levensgrote vlam is na een jaar met gemiddeld vier uurtjes slaap veranderd in een aarzelend waakvlammetje en gouden medailles worden als ouders aan elkaar toegekend voor ongekende prestaties als geluidloos de trap opsluipen, truitjes langer dan 3 uur vlekkeloos houden, de stoffen bank redden na een melk spugende baby of een van de baby’s na een half uur rondlopen midden in de nacht in bed weten te leggen zonder de anderen wakker te huilen. En dat alles zonder trainingskamp vooraf! Daarnaast zijn er net zoals tijdens Olympische Spelen ook ronduit onverwachte prestaties... Een jaar geleden hadden we nooit kunnen denken dat we ondanks chronisch slaapgebrek nog redelijk functioneren op ons werk en sterker nog: Fluitend het werk binnenhuppelen, in de wetenschap dat de rustigste uren van dat etmaal ingaan. 

Enne, aanstaande tweelingvaders, laat je niks wijsmaken door die mooie roze tijdschriften vol wolken van baby’s en stralende, opgewekte ouders… Natuurlijk: Jullie zullen net als mij glimmen van trots als jullie foto’s laten zien van de kinderen, je te gek voelen als jullie over straat lopen met de tweeling en volop genieten van de eerste lachjes, die eerste keer ‘papa’ uit die mondjes en die blik van herkenning gevolgd door gulle lach en twinkelende oogjes als je na een lange dag werken weer binnenloopt… In de meeste boekjes ontbreken echter deze waargebeurde tweelingvader top-10 gebeurtenissen uit ons eerste jaar: 

 

#1 Tijdens het voeden van het boterhammetje aan ‘nummer 2’ nog even de stroop van de rug van je hand aflikken en ontdekken dat de stroop toch echt een restje poep van ‘nummer 1’ was (en de rest van de middag braakneigingen hebben bij de gedachte aan het incidentje). 

#2 Een half uur op de grond spelen met ‘nummer 1’ om vervolgens ‘nummer 1’ te zien binnenkomen met je vrouw na een badje en te bedenken dat je vol overtuiging een half uur de verkeerde naam hebt genoemd. 

#3 Zo vermoeid bij een babyzaak aankomen in de eerste week na een bevalling dat je in plaats van de aanbevolen tepelhoedjes nietsvermoedend om tepelklemmen vraagt aan de verkoopster. 

#4 Met diezelfde (ook nietsvermoedende) verkoopster door de zaak lopen op zoek naar dit onbekende artikel, onderweg dezelfde vraag stellend aan twee andere verkoopsters. 

#5 Vrienden over seizoen 6 van een Netflix-serie horen praten, terwijl je zelf door het avondritueel en een tweeling die moeilijk in slaap komt na een jaar tot (halverwege) aflevering 3 van seizoen 1 bent gekomen. 

#6 Wel tot seizoen 6 van Nijntje, Thomas, Paw Patrol, Word Party, Shaun het schaap enz. zijn gekomen (meerdere malen) dat eerste jaar met dank aan de oudste tijdens het flessen geven aan de tweeling. 

#7 Midden in de nacht de baby oppakken omdat die wild aan het huilen was en ontdekken dat dit (eerst!) niet de huiler was. 

#8 In slaap vallen tijdens een behandeling bij de fysiotherapeut en in diens wachtkamer (bij twee verschillende consulten). 

#9 Meerdere keren tijdens het verschonen van de tweeling een ippon moeten scoren met twee ouders op 1 baby om te zorgen dat de luier enigszins op de goede plek zit, zonder dat hij zich 34 keer omdraait, Sudo-potjes en desinfectiemiddel opent en in de mond stopt, de poepluier met beide handen grijpt en van de aankleedtafel af duikt (terwijl de andere baby druk bezig is om de ijskast leeg te ruimen en een peuter NU wat te eten wilt) 

#10 Elke maand een blog willen schrijven om zo een origineel aandenken aan het eerste jaar als tweelingvader te hebben en na een jaar 3 blogs af hebben… 

 

Over zo’n twee weken starten de Olympische Winterspelen. Gezien onze nachten het afgelopen jaar verwacht ik veel sportwedstrijden live te kunnen zien. Bij sportevenementen als rodelen, het bobsleeën of schansspringen zal ik zeker terugdenken aan ons eerste jaar als trotse tweelingouders van Jelte & Jurre en Jippe die later dit jaar al naar de basisschool mag . Een jaar dat net als die sporten soms voelde als een afdaling / sprong in het diepe zonder bescherming op volle vaart en met zorgen rondom de gezondheid van onze mannen die nog niet voorbij zijn. Ook al waren we er voor elkaar als team op momenten dat we elkaar hard nodig hadden en waren er onmisbare supporters. Voor veel sporters zal het om goud gaan, voor anderen is meedoen belangrijker dan winnen, maar aan alle tweelingvaders zeg ik: Tweelingvaderen levert meer op dan slapen, geniet ook! 

 

Wordt vervolgd? 

Jeroen Meens 

 

 

 

Please reload

Please reload

Recent Posts
Please reload

Archive